Ugh, wat kan het soms toch zwaar zijn in het leven. De schrijfster van dit ervaringsverhaal heeft het al pittig genoeg met haar verslaving te verduren gehad, en dan komt er ook nog eens die belabberde rotziekte overheen knallen zeg. Een heel indrukwekkend verhaal deze week dus:
Wat deed je in het dagelijks leven voordat je besloot te stoppen met drinken?
Tot voor kort werkte ik als grafisch ontwerper. Een creatief beroep dat ik met veel plezier heb gedaan. Het was mijn wereld, mijn identiteit ook wel. Ik hield van het maken, het vormgeven, het vertellen van verhalen in beeld. Maar ondertussen dronk ik veel. Niet op werk natuurlijk, maar zodra ik thuiskwam, was het eerste toch wel een glas wijn. En dat was eigenlijk geen wijnglas, maar een longdrinkglas. Scheelt weer lopen, dacht ik altijd.
Wat dronk je vooral, en hoe vaak en hoeveel?
Ik dronk de laatste jaren bij voorkeur wijn, maar ook bier en af en toe sterke drank. Omdat ik in het verleden heel veel wodka dronk en daar een keer tot bloedens toe van heb overgegeven, ben ik daarmee gestopt. Gemiddeld dronk ik vier pakken wijn van drie liter per week. Het werden er steeds vaker vijf.
Mijn omgeving wist dat ik stevig dronk, maar slechts twee of drie mensen wisten hoeveel ik écht dronk. Er waren zelfs mensen die dachten dat ik bijna gestopt was en alleen nog af en toe een biertje dronk op een terras. Het grootste probleem was dat ik juist buiten de deur nooit veel dronk. Niet veel voor mijn doen, dan. Ik wilde de controle houden en zelfstandig naar huis kunnen. Maar zodra ik in de veiligheid van mijn eigen huis was, ging de knop om. Dan zorgde ik dat ik genoeg dronk om niks meer te voelen.
Ik had het perfect onder controle voor de buitenwereld. Ik had zelden een kater. Zelfs als ik tot diep in de nacht doorging, stond ik de volgende ochtend gewoon op mijn werk. Alsof er niks was. En dat maakte het zo verraderlijk: ik wás nog altijd functioneel. Dus dan kon het geen probleem zijn, toch?
Hoe lang ben je inmiddels gestopt met alcohol?
Op de dag dat ik dit vertel, ben ik 321 dagen nuchter. Ik heb het net nog even opgezocht in mijn app. Bijna een jaar. Het voelt lang en kort tegelijk. Alsof ik een ander leven binnenstap en tegelijk nog steeds vecht tegen het oude.
Was dit je eerste poging om te stoppen?
Nee, absoluut niet. Ik heb al een alcoholprobleem sinds mijn achttiende. Tijdens mijn huwelijk kende ik langere bijna-nuchtere periodes. Toen dat stukliep, mijn bedrijf instortte, ik dakloos werd en in een diepe depressie raakte, ging het snel weer mis. De afgelopen veertien jaar waren gevuld met korte pogingen: een maand, vier maanden, dat soort dingen. Toen in mei 2016 mijn galblaas verwijderd moest worden, kreeg ik te horen dat ik écht moest stoppen met drinken. Dat is me toen een jaar gelukt, maar ik viel steeds terug. Omdat ik het niet echt wilde, of misschien: omdat ik het nog niet kón. Ik was er mentaal niet klaar voor. En als je daar niet bent, kun je honderd keer beginnen, maar je haalt de eindstreep nooit.
Wat hield je tegen om eerder te stoppen?
Het idee dat ik het onder controle had. Ik functioneerde toch? Ik kon werken, lachen, gesprekken voeren. Dus hoe erg kon het zijn? En ik gebruikte het als overlevingsmechanisme. Het hield me op de been, dacht ik. Zonder drank voelde ik alles te scherp, te luid. Ik gebruikte alcohol om mijn hoofd stil te zetten. Ik vond de wereld te hard en luid, maar het waren vooral de demonen in mijn eigen hoofd die ik wilde uitbannen. En zolang je dat nodig hebt, laat je het niet los.
Wat was uiteindelijk het moment waarop je de knop omgooide?
Vorig jaar ontdekte ik een plekje op mijn borst. Ik dacht: ach, dat is vast niks. Ik had al een hele tijd lichamelijke klachten die ik gewoon op drank schoof: pijn in mijn lichaam, uitgeput, geen eetlust, nóg emotioneler dan ik normaal al ben, enzovoort. Maar dit bleef.
Toen ik uiteindelijk naar de huisarts ging en werd doorverwezen naar het ziekenhuis, kreeg ik te horen dat het borstkanker was.
Die woorden sloegen in als een bom. Niet alleen vanwege de ziekte, maar ook omdat het behandelplan chemotherapie betekende. En bij chemo hoort officieel geen alcohol.
Ik heb meteen open kaart gespeeld. “Ik ben alcoholist,” zei ik. Er was geen ruimte voor schaamte of schuldgevoel, en omdat ik al járen zwaar dronk, wist ik ook dat ze het in mijn bloedwaarden zouden zien. Er werd me niks opgelegd, maar het werd sterk aangeraden om te stoppen met drinken. Toch voelde ik op dat moment iets verschuiven. Ik had mezelf altijd voorgenomen dat ik vóór mijn vijftigste zou stoppen. En ineens wist ik: dit is het moment.
Niet veel later dronk ik mijn laatste glas bier. Ik was meteen na de diagnose gestopt met wijn en overgestapt op bier. Ik mocht van de oncoloog niet meteen helemaal stoppen met drinken; dat zou te zwaar zijn voor mijn lichaam. Maar ineens wilde ik het zo ontzettend graag.
Hoe was die beginperiode?
Bizar genoeg waren de eerste weken niet het moeilijkst. Mijn lichaam was bezig met overleven. Onderzoek na onderzoek, ik was vaker in het ziekenhuis dan thuis en voortdurend doodmoe. Daarna begonnen de chemo’s. Mijn lijf werd vergiftigd met een ander soort gif. Er was geen ruimte voor alcohol. Ik dacht er niet aan, ik verlangde er niet naar. Mijn hoofd was te vol, mijn lijf te moe. Het niet-drinken ging vanzelf.
En daarna?
Na de chemo kwam er een stille periode: zes weken wachten op de borstsparende operatie. Geen infusen meer, geen medische acties, op wat controleafspraken na. En ineens was er ruimte. Ruimte voor gedachten. Toen kwam dat stemmetje. Niet schreeuwend, niet dwingend, maar fluisterend: “Een wijntje zou nu wel lekker zijn.” Subtiel, maar aanwezig.
Na de eerste operatie kwam de echte klap. De tumor zat veel verder dan verwacht. Alles moest eraf. Een tweede operatie. Amputatie. Mijn wereld stortte in. Het enige wat ik dacht: kom maar op met die fles. Geef me wijn. Geef me bier. Ik wil even niet meer voelen. Maar ergens in mij zei iets: als je nu toegeeft, was alles voor niets. Dus ik hield vol. Met moeite. Met wanhoop. Maar ik hield vol.
In februari van dit jaar ging het bedrijf waar ik werkte failliet. Ondanks dat ik al een tijdje uit de running was en het niet helemaal onverwacht kwam, was het toch een enorme klap. Ik had 12,5 jaar dienst en we hadden hard geprobeerd het schip vlot te trekken. Tevergeefs. Het stemmetje in mijn hoofd begon weer te fluisteren: “Eentje maar. Het kan echt geen kwaad. Gewoon even rust.” Het kostte me ontzettend veel energie, terwijl ik al op mijn laatste procenten liep. Maar ik hield het vol.
In mei moest ik ook geopereerd worden vanwege een goedaardige tumor op mijn bijschildklier, een probleem dat aan het licht was gekomen tijdens de lange oncologische reis. Die tumor veroorzaakt een te hoog calciumniveau in mijn bloed, met een hele keten aan problemen. Ik lag klaar voor de operatie in het ziekenhuisbed op zaal, operatieschort aan, al vijf uur aan het wachten. Toen kwam de arts met de mededeling dat de operatie niet doorging: de operatie voor mij was te veel uitgelopen. Ik stortte volledig in. Het enige waar ik aan kon denken was: geef me iets te drinken.
Ik heb nu een paar heel zware weken achter de rug. De gedachte aan alcohol ging bijna hand in hand met de wil om te genezen. Ik heb me zelden zo verloren en eenzaam gevoeld in deze verslaving. Maar: ik sta nog droog, en binnenkort word ik alsnog geopereerd (hoop ik toch wel echt deze keer!).
Wat ervaar je als de grootste voordelen van stoppen?
Moeilijk te zeggen. Mijn hoofd is helderder, mijn lichaam voelt anders. En ik schrijf weer. Dat helpt. Omdat ik nog midden in het oncologisch traject zit, is het lastig te zeggen wat het effect van het stoppen met drinken is en wat het gevolg is van chemo of andere behandelingen. Sinds kort ben ik begonnen aan hormoontherapie, en dat is op zichzelf al een strijd.
Wat mis je het meest aan alcohol?
De stilte. Niet het drankje zelf, niet de smaak. Maar dat moment waarop de wereld even uitgaat. Waarin je niets meer hoeft te voelen. Geen angst, geen stemmen, geen last. Gewoon… niets. Dat mis ik.
Wat mis je het minst?
Het halen van drank. Zelfs als het eigenlijk niet nodig was. Die constante drang, die angst om niets in huis te hebben. Ik bestelde soms via Thuisbezorgd wijn en bier. Duur, maar ik kon écht niet slapen zonder voorraad. Soms dronk ik uiteindelijk maar één biertje, maar het móést er zijn.
Wat doe je nu als je de drang voelt om te drinken?
Ik praat tegen mezelf. Herinner me waarom ik gestopt ben. Soms is dat genoeg. Soms moet ik gewoon wachten tot het overwaait. Ik schrijf gedichten, korte verhalen, ik maak dingen. Maar eerlijk? Er zijn ook dagen dat ik gewoon naar het plafond staar. Wandelen of fietsen wil ik graag, maar fysiek lukt dat nu nog niet.
Wat drink je nu als alternatief?
Spa groen, veel thee, heel veel water. Ik drink absoluut geen 0,0%-drankjes. Als ik niet mag drinken, dan hoef ik ook niet te doen alsof.
Hoe zie je de toekomst met betrekking tot alcohol?
Ik wil nooit meer terug. De gedachte alleen al maakt me misselijk. Maar de zucht is er nog steeds. Het is een verslaving, geen keuze. Dus ik blijf alert.
Heb je advies voor mensen die ook willen stoppen met drinken?
Stop voor jezelf. Niet omdat iemand anders het zegt. Wees eerlijk over waarom je drinkt. Als je de kern van het probleem kent, kun je een fundament leggen om te stoppen. Zoek iets om je aan vast te houden. Een doel. Een reden. En als het misgaat: begin opnieuw. Dat is geen falen. Dat is oefenen in overleven.
Tot slot: wat wil je zeggen tegen mensen die twijfelen of ze wel moeten stoppen met drank?
Vraag jezelf af: wat levert het je écht op? En wat kost het je? Natuurlijk zou ik willen zeggen: “Stop gewoon, doe niet zo moeilijk.” Maar zo werkt het niet. Bij mij was het antwoord: ik wil mezelf een kans geven om de kanker te verslaan. Als ik niet was gestopt, was het anders gelopen. En hoewel ik vind dat ik niet geheel vrijwillig ben gestopt, doe ik mijn uiterste best om nooit meer terug te keren naar dat oude leven.
Supergoed van je! En je kent vast het gezegde “never waste a good crisis”. Als die chemo + alles geen crisis is dan weet ik het ook niet meer, maar hoe mooi is het dan als je als een feniks herrijst aan de andere kant van de tunnel? Eindelijk alcoholvrij herboren. Dan is het in elk geval niet voor niets geweest!
Ik wens je echt oprecht heel veel sterkte is deze ontiegelijk gare tijd (die ik jammer genoeg maar al te goed herken… en tijdens mijn behandeling tegen kanker kon ik gek genoeg alleen maar denken “wat ben ik blij dat ik nu niet ook nog aan het drinken ben”. Je bent al brak genoeg, en dan krijg je ook nog katers te verduren. Ik moest er niet aan denken, maar ik had me de gelijktijdige strijd tegen verslaving tijdens chemo nog niet eens voorgesteld. Wat ongelofelijk zwaar moet dat zijn, zet hem op en ik denk aan je!)
En heel erg bedankt voor het delen van dit mooie verhaal. Mocht iemand anders ook zijn of haar ervaringen over stoppen met alcohol willen delen, dan kan dat door op deze link even je email achter te laten. Dan neem ik zo snel mogelijk contact met je op.
Fijn weekend allemaal!
