“Heel lang vond ik dat ik geen probleem met alcohol had”

Waarom zou je stoppen met alcohol als het “allemaal wel meevalt”? Waarom zou je dan hulp inschakelen? Waarom zeurt iedereen dan zo? Tsja… was het allemaal maar zo onschuldig en viel het allemaal maar zo mee. Want als er al een stemmetje in je hoofd is dat hiermee bezig is, dan is de kans groot dat je het allemaal voor jezelf bagetalliseert en het stiekem gewoon ondenkbaar spannend vind om afscheid te nemen van die zogenaamd goeie ouwe vriend. Maar het is gelukkig nooit te laat om het tij te keren! Kijk bijvoorbeeld maar naar het mooie ervaringsverhaal van deze week:

Dag medegebruiker van de Alcoholvrijheid-app,

Ik ben een vrouw van begin 60 en ik drink al ruim drie jaar niet meer. Dat ging niet zonder slag of stoot. Heel lang vond ik dat ik geen probleem met alcohol had. Het was ook zeker niet zo dat ik extreem veel dronk en daardoor in de problemen kwam. Ik functioneerde prima. De enige die weleens een opmerking maakte, was mijn partner. Dat irriteerde me enorm. Ik vond dat mijn alcoholgebruik geproblematiseerd werd en beschouwde mijn partner als een zeurkous als het over mijn drinken ging.

Maar hoewel het niet om grote hoeveelheden ging, werd alcohol steeds belangrijker voor me. Steeds vaker ook. Ik keek ernaar uit om na mijn werk te drinken. Of als ik alleen was, want dan kreeg ik geen commentaar. Ik maakte steeds vaker afspraken met mezelf, maar het lukte me niet om me eraan te houden.

Afspraken zoals:
– alleen bij speciale gelegenheden
– alleen in het weekend
– ik houd het bij twee wijntjes of twee speciaalbiertjes
– ik drink niet alleen
– ik drink niet als ik me niet prettig voel

Daar kwam niets van terecht. Met als gevolg dat ik me steeds slechter over mezelf ging voelen. Een slapjanus. Ook ging ik stiekem drinken en loog ik over hoeveel ik dronk. Dat gaf schuld- en schaamtegevoelens.

Wat alcohol vooral met me deed, was dempen. Verdoven. Ik werd er moe en slaperig van en ging meestal naar bed na mijn wijn of bier. Ik heb veel nare dingen meegemaakt in mijn leven en de gevoelens die daarbij horen wilde ik niet voelen.

Ik begon me steeds meer te realiseren dat alcohol meer ruimte innam dan ik wilde. Het ermee bezig zijn, de onrust van wel of niet, wanneer en hoeveel. Heel vermoeiend allemaal. Onvrij ook. En ik werd er ook niet bepaald gezelliger of energieker van.

Uiteindelijk lukte het me om ruim een jaar niet te drinken. Daar voelde ik me goed bij en ik was er trots op. Wat een vrijheid! Maar het idee van “nooit meer” en “eentje moet toch kunnen” deed me de das om. Ik wilde gecontroleerd drinken. Dat kon ik niet. Het werd al snel weer het oude liedje.

En ergens onderweg kon ik er niet meer onderuit dat mijn relatie met alcohol ongezond en problematisch was. Dat ik het zo niet langer wilde, en dat de enige die er wat aan kon doen ikzelf was. Dat mijn partner geen zeurkous was, maar oprecht bezorgd.

Na een hoop innerlijke strijd (want ik moest het toch zelf kunnen, ik was geen alcoholist, ik was niet verslaafd, het kon veel erger, en weet ik veel wat voor drempels) heb ik hulp gezocht bij Kick Your Habits. Dat was een hele stap.

Eenmaal daar dacht ik in het begin: wat doe ik hier? Ik kwam in een wachtlijstgroep en had al snel het idee dat het bij mij allemaal wel meeviel. Ik hoorde anderen over pillen, cocaïne, en hoeveelheden drank waar ik volledig van onderuit zou gaan. Zat ik daar wel goed? Was mijn stap naar zo’n instelling niet overdreven?

Maar ik heb het gewoon gevolgd en daar veel geleerd. Zoals: het gaat niet om hoeveelheden, maar om je relatie met het middel. Als het een functie heeft, is dat al een rode vlag.

Er zijn mensen die, ook al zouden ze dat willen, niet kunnen matigen. Ik had dat al een paar keer geprobeerd en het lukte mij niet. Waarschijnlijk behoor ik tot die groep mensen die verslavingsgevoelig is, en dan is gecontroleerd drinken niet haalbaar.

“Nooit meer” vond ik een harde boodschap, maar voor mij is het de enige manier. Ik heb genoeg geëxperimenteerd. Inmiddels vind ik dat niet moeilijk meer, maar juist een bevrijding. Ik voel me beter over mezelf. Ik ben niet meer zo futloos. Drank doet me niets meer. Ik ga het ook niet meer proberen. Soms drink ik een 0.0.

Moeilijke gevoelens komen en gaan. De app heeft me geholpen. En ook KYH. En het boek van Erik Stofferis: De Grote Verdoving.

En mijn partner? We kissebissen soms nog wel, maar niet meer over alcohol.

En dat lijkt me niets minder dan hartstikke gezond! Wat ontzettend fijn dat je eindelijk de manier gevonden hebt om ook vrij te worden van die verslaving die “toch echt wel meevalt” hoor. Dat proces is heel herkenbaar en misschien ook wel de grootste blokkade voor mensen die willen stoppen maar die het maar niet lukt. Goed om te horen dat je dan toch die spannende stap genomen hebt om hulp in te schakelen, en geweldig dat je daar nu dagelijks voor beloond wordt met vrijheid van alcohol. Gefeliciteerd!

En heel erg bedankt voor het delen van je verhaal! Mocht iemand anders na het lezen hiervan nu ook eens zijn of haar ervaringen over stoppen met alcohol met ons willen delen: heel graag! Als je op deze pagina even je email achterlaat neem ik vervolgens zo snel mogelijk contact met je op.

Fijn weekend allemaal!